Τα «Σωκρατικά Παιχνίδια για Όλους» είναι ένα καινοτόμο βιωματικό πρόγραμμα φιλοσοφίας και καλλιτεχνικής εκπαίδευσης που αναπτύχθηκε μέσω του Εργαστηρίου Φιλοσοφίας και Τέχνης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Το πρόγραμμα περιλαμβάνει δύο εκπαιδευτικά μοντέλα: για μαθητές δημοτικού και και λυκείου. Τα εργαστήρια συνδυάζουν τη φιλοσοφική αναζήτηση, την καλλιτεχνική έκφραση, με έμφαση στις παραστατικές τέχνες, και τη βιωματική μάθηση για την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, της συναισθηματικής επίγνωσης, του δημοκρατικού διαλόγου και της κοινωνικής συμμετοχής. Πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του 2ου Πανελλήνιου συνεδρίου, οι συμμετέχοντες θα διεξαγάγουν ένα υποδειγματικό βιωματικό εργαστήριο με βάση ήδη προηγούμενα πιλοτικά που υλοποιήθηκαν πρόσφατα από μέλη του Προγράμματος Φιλοσοφίας και Τέχνης του ΕΚΠΑ και βασίστηκαν κυρίως στην ενεργό συμμετοχή των μαθητών ως κεντρική παιδαγωγική προσέγγιση. Τα εργαστήρια στοχεύουν στην ενθάρρυνση των μαθητών να σκέφτονται ανεξάρτητα, να αναπτύσσουν δεξιότητες επιχειρηματολογίας, να εκφράζονται δημιουργικά και να σέβονται διαφορετικές προοπτικές και εμπειρίες. Στο πρώτο μέρος του εργαστηρίου γίνονται παιγνίδια γνωριμίας και επικοινωνίας μεταξύ των εμψυχωτών και των μαθητών, αλλά και των συνοδών τους (εκπαιδευτικών/γονέων). Χρησιμοποιούνται θεατρικά παιγνίδια, εικαστικές και μουσικές δράσεις, απλές αφηγήσεις γνωριμίας. Στη συνέχεια οι μαθητές οδηγούνται από τους εμψυχωτές σε θεατρικές δράσεις που επικεντρώνονται στη σωκρατική διδασκαλία με αφετηρία την κωμωδία Νεφέλες του Αριστοφάνη κια το έργο Δίκη του Σωκράτη του Andrew Irvine. Χωρίζονται ομάδες και αναζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των μαθητών σκηνικές λύσεις για την παρουσίαση των θεατρικών σκηνών, ενώ με τον σωκρατικό διάλογο, οι  μαθητές εξερευνούν φιλοσοφικές έννοιες όπως η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η φιλία, η ευτυχία, η ευθύνη και η ταυτότητα, συνδέοντάς τες με προσωπικές εμπειρίες και σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα. Η σκηνική παρουσίαση από διαφορετικές ομάδες λαμβάνει τη μορφή ενός μικρού διαγωνισμού και προκαλεί εκ νέου συζητήσεις και άλλες μορφές αξιολόγησης και αυτογνωσίας των παιδιών, των μεγαλύτερων συνοδών και των εμψυχωτών τους.