Η παρουσίαση εστιάζει σε ένα είδος ψηφιακών αφηγήσεων, γνωστό ως Διαδραστική Μυθοπλασία (ΔΜ), δίνοντας έμφαση τόσο στην πολιτισμική όσο και στην παιδαγωγική της διάσταση. Η ΔΜ αναδύθηκε τη δεκαετία του 1970 στις ΗΠΑ ως ένα ψηφιακό μέσο που συνδυάζει παιγνιώδη και αφηγηματικά χαρακτηριστικά. Σε αντίθεση με τα βιντεοπαιχνίδια που βασίζονται στην κινούμενη εικόνα, η ΔΜ βασίζεται κυρίως σε κείμενο που αποτυπώνεται στην οθόνη. Οι παίκτες/ριες καλούνται να αναλάβουν τον ρόλο ενός από τους κεντρικούς χαρακτήρες και να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον αλλά και άλλους χαρακτήρες της ιστορίας, είτε μέσω πληκτρολόγησης εντολών είτε μέσω χρήσης υπερσυνδέσμων. 

Σε μεγάλο βαθμό, η πολιτισμική και παιδαγωγική αξία της ΔΜ έγκειται στον τρόπο με τον οποίο (δια)πραγματεύεται θέματα ταυτότητας αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το μέσο αυτό καλεί στον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του (ψηφιακού) παιχνιδιού. Η διάσταση αυτή γίνεται ιδιαίτερα αισθητή αν ληφθεί υπόψη η εξέλιξη της ΔΜ από την εμφάνισή της έως σήμερα. Σε αντίθεση με τα πιο παραδοσιακά έργα ΔΜ της δεκαετίας 1970 και 1980, που δίνουν έμφαση στην εξερεύνηση και την επίλυση γρίφων, η σύγχρονη ΔΜ δίνει έμφαση στην ιστορία και τους χαρακτήρες, θίγοντας συχνά κοινωνικά ζητήματα και κυρίως ζητήματα ταυτότητας. Δεν είναι τυχαίο, επομένως, ότι σύγχρονα έργα ΔΜ έχουν συνδεθεί με την έννοια των ‘σοβαρών παιχνιδιών’ ή των ‘παιχνιδιών ενσυναίσθησης’. Από το 2010 και εξής, η τάση αυτή ενισχύεται ακόμα περισσότερο με την εμφάνιση μιας avant-garde κουήρ δημιουργών που αξιοποιούν τη ΔΜ αφενός ως μέσο αντιπροσώπευσης και ορατότητας και αφετέρου ως μέσο ανατροπής της καθιερωμένης αντίληψης περί της έννοιας του παιχνιδιού. Προσεγγίζοντας τη ΔΜ υπό αυτό το πρίσμα, η παρουσίαση περιλαμβάνει μια δειγματοληπτική επισκόπηση έργων και δημιουργών ΔΜ που πραγματεύονται θέματα ταυτότητας, συμπερίληψης, και ορατότητας, καθώς και ενδεικτικούς τρόπους αξιοποίησης της ΔΜ σε εκπαιδευτικά περιβάλλοντα.