Η αυξανόμενη πολιτισμική ποικιλομορφία που χαρακτηρίζει τα ελληνικά σχολεία δημιουργεί νέες προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες για την προσχολική εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό, το παιχνίδι αναγνωρίζεται ως βασικό μέσο μάθησης, επικοινωνίας και κοινωνικής αλληλεπίδρασης, συμβάλλοντας στη δημιουργία συμπεριληπτικών μαθησιακών περιβαλλόντων. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η διερεύνηση των αντιλήψεων, των πρακτικών, των στρατηγικών και του ρόλου των νηπιαγωγών αναφορικά με το παιχνίδι σε πολυπολιτισμικές τάξεις προσχολικής εκπαίδευσης.

Η έρευνα υιοθέτησε τον σχεδιασμό της πολλαπλής μελέτης περίπτωσης (multiple-case study). Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων, παρατηρήσεων στην τάξη και καταγραφών πεδίου από τρεις νηπιαγωγούς δημόσιων νηπιαγωγείων της Θεσσαλονίκης, στα οποία φοιτούν παιδιά διαφορετικών εθνικών και πολιτισμικών προελεύσεων. Η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι συμμετέχουσες αντιλαμβάνονται το παιχνίδι ως ένα ισχυρό παιδαγωγικό εργαλείο που διευκολύνει την επικοινωνία, την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη συμμετοχή όλων των παιδιών, ανεξαρτήτως πολιτισμικού υπόβαθρου. Παράλληλα, αναγνωρίζουν ότι πολιτισμικοί και γλωσσικοί παράγοντες επηρεάζουν τις επιλογές και τις μορφές παιχνιδιού των παιδιών. Οι εκπαιδευτικοί αναφέρουν προκλήσεις που σχετίζονται με γλωσσικά εμπόδια, ελλείψεις σε κατάλληλο εκπαιδευτικό υλικό και την ανάγκη περαιτέρω επιμόρφωσης σε ζητήματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Για την ενίσχυση της συμμετοχής όλων των παιδιών αξιοποιούν συνεργατικά παιχνίδια, οπτικά μέσα και δραστηριότητες που ενσωματώνουν στοιχεία από διαφορετικούς πολιτισμούς.

Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τη συμβολή του παιχνιδιού στην προώθηση της συμπερίληψης και της κοινωνικής συνοχής στα πολυπολιτισμικά νηπιαγωγεία και υπογραμμίζουν την ανάγκη συστηματικής υποστήριξης των εκπαιδευτικών στο ελληνικό εκπαιδευτικό πλαίσιο.