Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον αστικό χώρο ως παιδαγωγικό πεδίο ενσώματης μάθησης μέσα από θεατροπαιδαγωγικές τεχνικές. Αφετηρία της αποτελεί η παραδοχή ότι η πόλη συνιστά βιωμένο και κοινωνικά παραγόμενο χώρο, στον οποίο εγγράφονται μνήμες, νοήματα, σχέσεις και καθημερινές πρακτικές. Υπό αυτή την οπτική, το αστικό περιβάλλον προσεγγίζεται ως δυναμικό πλαίσιο εμπειρίας, όπου ο μαθητής αντιλαμβάνεται τον χώρο, κινείται μέσα σε αυτόν, τον ερμηνεύει και συγκροτεί σχέσεις με τους άλλους και με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Οι θεατροπαιδαγωγικές τεχνικές, όπως το θεατρικό παιχνίδι, οι αυτοσχεδιασμοί, τα παιχνίδια μίμησης και τα παιχνίδια ρόλων, αξιοποιούνται ως μορφές βιωματικής και σωματοποιημένης μάθησης, καθώς οργανώνουν τη συμμετοχή του μαθητή μέσα από την κίνηση, τη δράση, την έκφραση, τη συνεργασία και τη νοηματοδότηση του χώρου. Το σώμα εξετάζεται ως βασικός φορέας πρόσληψης και κατανόησης της πόλης, καθώς συνδέει τη μαθησιακή εμπειρία με την παρουσία, τη σχέση και τη δράση στο «εδώ και τώρα» της παιδαγωγικής διαδικασίας. Η εργασία κινείται σε θεωρητικό επίπεδο και αξιοποιεί επιλεγμένη βιβλιογραφία για να εξετάσει τη σχέση ανάμεσα στον αστικό χώρο, την ενσώματη μαθησιακή εμπειρία και τις θεατροπαιδαγωγικές τεχνικές. Εστιάζει στη σχέση ανάμεσα στον μαθητή, τον αστικό χώρο και τη μαθησιακή διαδικασία, διερευνώντας πώς η θεατροπαιδαγωγική πράξη μπορεί να καλλιεργήσει δεσμούς με την πόλη και να αναδείξει τη μάθηση ως ενσώματη, κοινωνική και χωρικά τοποθετημένη εμπειρία.