Τα ψηφιακά παιχνίδια συνιστούν ένα σύνθετο πολιτισμικό και τεχνολογικό φαινόμενο, το οποίο υπερβαίνει τα όρια της απλής ψυχαγωγίας και διαμορφώνει νέες μορφές αλληλεπίδρασης, συμμετοχής και εμπειρίας. Η παρούσα μελέτη διερευνά κριτικά τη μετάβαση από τον ψυχαγωγικό ρόλο των ψηφιακών παιχνιδιών, σε πρακτικές σχεδιασμού που είναι δυνατόν να επηρεάζουν ουσιαστικά τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις των παικτών. Ειδικότερα, εξετάζονται μηχανισμοί όπως τα συστήματα ανταμοιβής, οι τεχνικές ενίσχυσης της διαρκούς εμπλοκής των χρηστών και οι πρακτικές μικροσυναλλαγών, οι οποίες αναδιαμορφώνουν τη σχέση του χρήστη με το παιχνίδι. Μέσα από μια ηθική και φιλοσοφική προσέγγιση, η μελέτη εστιάζει στο κατά πόσο οι συγκεκριμένες πρακτικές υπηρετούν αποκλειστικά την ψυχαγωγία ή λειτουργούν ως μέσα διαμόρφωσης προτιμήσεων και συμπεριφορών. Για την προσέγγιση του ζητήματος, αξιοποιείται ο Ωφελιμισμός, μία από τις σημαντικότερες θεωρίες της εφαρμοσμένης ηθικής, που αξιολογεί κάθε ανθρώπινη ενέργεια έχοντας ως γνώμονα τα αποτελέσματα αυτής. Με βάση αυτό το σκεπτικό, μία πράξη μπορεί να θεωρηθεί ηθικά αποδεκτή μόνο όταν αυτή προσφέρει την μεγαλύτερη ποσοτικά ωφέλεια για όσους το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Με αυτό τον τρόπο, μπορεί να «κριθεί» και το ψηφιακό παιχνίδι, που αποτελεί κύριο μέρος της σύγχρονης καθημερινότητας, ως ηθικό ή μη. Η ψυχαγωγία, η κοινωνικοποίηση και η ανάπτυξη διαφόρων δεξιοτήτων συγκαταλέγονται στα θετικά αποτελέσματα της ενασχόλησης των ατόμων με αυτά. Στον κόσμο του Ωφελιμισμού, όμως, δεν μπορούν να αγνοηθούν οι αρνητικές συνέπειες, όπως η πιθανότητα εξάρτησης, η προβολή κακών προτύπων συμπεριφοράς και η κοινωνική απομόνωση. Παράλληλα στην παρούσα μελέτη, αναδεικνύονται οι προβληματισμοί που σχετίζονται με την αυτονομία του παίκτη και την ηθική ευθύνη των δημιουργών, θέτοντας το ευρύτερο ζήτημα της αξιολόγησης των συνεπειών, που επιφέρουν οι σύγχρονες πρακτικές σχεδιασμού των ψηφιακών παιχνιδιών. Το ψηφιακό παιχνίδι, αποτελεί, επομένως, ένα εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα ηθικής και η συνεισφορά του Ωφελιμισμού, μπορεί να βοηθήσει στην δημιουργία ενός ιδανικού, θεωρητικού πλαισίου, κατάλληλου για να διερευνηθεί πλήρως τόσο σε ηθικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.