Στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, το παιχνίδι δεν αποτελεί απλώς μέσο ψυχαγωγίας ή μάθησης, αλλά αναδεικνύεται σε χώρο συγκρότησης ταυτότητας, διαμόρφωσης αξιών και υπαρξιακής αναζήτησης. Η ραγδαία ανάπτυξη των ψηφιακών τεχνολογιών και των διαδραστικών περιβαλλόντων μάθησης έχει μετασχηματίσει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα μαθαίνουν, αλληλεπιδρούν, ερμηνεύουν την εμπειρία τους και αναζητούν νόημα στον σύγχρονο κόσμο. Στο πλαίσιο αυτό, τα Serious Games συνιστούν μια καινοτόμο εκπαιδευτική προσέγγιση που αξιοποιεί βιωματικά και διαδραστικά περιβάλλοντα με στόχο όχι μόνο την ανάπτυξη γνωστικών δεξιοτήτων αλλά και την ενίσχυση βαθύτερων ψυχοκοινωνικών διεργασιών. Η παρούσα εργασία προσεγγίζει τα Serious Games μέσα από μια διεπιστημονική οπτική που συνδέει την εκπαιδευτική τεχνολογία, την Ψυχολογία της Θρησκείας και τις σύγχρονες εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Μέσα από ποιοτική βιβλιογραφική ανασκόπηση διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο οι ψηφιακές αφηγήσεις, τα ηθικά διλήμματα, οι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων και τα προσαρμοστικά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης συμβάλλουν στη διαμόρφωση προσωπικής ταυτότητας, στην ανάπτυξη ηθικού συλλογισμού, στην καλλιέργεια ενσυναίσθησης και στην αναζήτηση υπαρξιακού νοήματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη δυνατότητα των Serious Games να λειτουργούν ως περιβάλλοντα αναστοχασμού και προσωπικής νοηματοδότησης, μέσα στα οποία οι χρήστες καλούνται να επεξεργαστούν ζητήματα ευθύνης, δικαιοσύνης, αξιών και προσωπικών επιλογών. Παράλληλα, εξετάζεται ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης στη δημιουργία εξατομικευμένων μαθησιακών εμπειριών που ενισχύουν την ενεργό συμμετοχή, την αυτογνωσία και τη μεταγνωστική ανάπτυξη. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι τα Serious Games μπορούν να ιδωθούν όχι μόνο ως εργαλεία μάθησης αλλά και ως περιβάλλοντα υπαρξιακής διερεύνησης, ηθικής συγκρότησης και προσωπικής νοηματοδότησης. Η εργασία καταλήγει στην πρόταση ενός διεπιστημονικού θεωρητικού πλαισίου που συνδέει τον ψηφιακό πολιτισμό, την ανθρώπινη ανάπτυξη και την αναζήτηση νοήματος στον 21ο αιώνα.">Στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, το παιχνίδι δεν αποτελεί απλώς μέσο ψυχαγωγίας ή μάθησης, αλλά αναδεικνύεται σε χώρο συγκρότησης ταυτότητας, διαμόρφωσης αξιών και υπαρξιακής αναζήτησης. Η ραγδαία ανάπτυξη των ψηφιακών τεχνολογιών και των διαδραστικών περιβαλλόντων μάθησης έχει μετασχηματίσει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα μαθαίνουν, αλληλεπιδρούν, ερμηνεύουν την εμπειρία τους και αναζητούν νόημα στον σύγχρονο κόσμο. Στο πλαίσιο αυτό, τα Serious Games συνιστούν μια καινοτόμο εκπαιδευτική προσέγγιση που αξιοποιεί βιωματικά και διαδραστικά περιβάλλοντα με στόχο όχι μόνο την ανάπτυξη γνωστικών δεξιοτήτων αλλά και την ενίσχυση βαθύτερων ψυχοκοινωνικών διεργασιών. Η παρούσα εργασία προσεγγίζει τα Serious Games μέσα από μια διεπιστημονική οπτική που συνδέει την εκπαιδευτική τεχνολογία, την Ψυχολογία της Θρησκείας και τις σύγχρονες εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Μέσα από ποιοτική βιβλιογραφική ανασκόπηση διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο οι ψηφιακές αφηγήσεις, τα ηθικά διλήμματα, οι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων και τα προσαρμοστικά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης συμβάλλουν στη διαμόρφωση προσωπικής ταυτότητας, στην ανάπτυξη ηθικού συλλογισμού, στην καλλιέργεια ενσυναίσθησης και στην αναζήτηση υπαρξιακού νοήματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη δυνατότητα των Serious Games να λειτουργούν ως περιβάλλοντα αναστοχασμού και προσωπικής νοηματοδότησης, μέσα στα οποία οι χρήστες καλούνται να επεξεργαστούν ζητήματα ευθύνης, δικαιοσύνης, αξιών και προσωπικών επιλογών. Παράλληλα, εξετάζεται ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης στη δημιουργία εξατομικευμένων μαθησιακών εμπειριών που ενισχύουν την ενεργό συμμετοχή, την αυτογνωσία και τη μεταγνωστική ανάπτυξη. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι τα Serious Games μπορούν να ιδωθούν όχι μόνο ως εργαλεία μάθησης αλλά και ως περιβάλλοντα υπαρξιακής διερεύνησης, ηθικής συγκρότησης και προσωπικής νοηματοδότησης. Η εργασία καταλήγει στην πρόταση ενός διεπιστημονικού θεωρητικού πλαισίου που συνδέει τον ψηφιακό πολιτισμό, την ανθρώπινη ανάπτυξη και την αναζήτηση νοήματος στον 21ο αιώνα